مگر می شود کسی را دوست داشت و در مقابل بی حرمتی به او سکوت کرد؟

مگر می شود عاشق کسی بود و در مقابل هزار هزار اراجیفی که در موردش می گویند تو عکس العملی نشان ندهی…

شیعه باید بمیرد از این غم

غم هتک حرمت به ولایت کم نیست…

این همه هجمه علیه ولی خدا بشود و ما بی خیال؟چطور خودمان را قانع کردیم که ساکت بشینیم و کم رنگ کردن باور مان را نگاه کنیم .

امام من.پیشوای من به خاطر مادرت ما را ببخش

 راستی شب شهادت امام هادی ۵خرداد است خوب است در شب شهادت ایشون که شب لیله الرغایب هم هست زیارت جامعه کبیره را هدیه به این امام عزیز کنیم

در حقیقت؛ احتمال استبداد در مورد فقیه جامع شرایطِ رهبری که به نیابت از امام عصر(عج) ولایت و مدیریت جامعه را بر عهده دارد، به دلیل ویژگیهای خاص درونی(مثل: عدالت, پارسایی و خدا ترسی و …) بسیار اندک و ناچیز است.

وصف فقاهت و فهم عمیق او از دین سبب می شود که جامعه را بر اساس احکام و فرامین تعالی بخش دین مبین اسلام اداره کند، نه بر اساس قوانین خطاپذیر بشری؛ پارسایی و عدالت ولی فقیه موجب می گردد که خواسته های نفسانی و ارادۀ شخصی خود را بر دیگران تحمیل نکند؛ سیاست، درایت، تدبیر و مدیریت موجب می شود که وی نظام اسلامی را بر محور مشورت با صاحب نظران واندیشمندان و متخصصان جامعه و با توجه به خواست مشروع مردم اداره کند. وچنانچه حاکم اسلامی یکی از شرایط دینی را نقض کند، از ولایت ساقط می شود.براساس دیدگاه امام خمینی(ره) نیز حکومت مطلقۀ فقیه چیزی جزء این نیست: «حکومت اسلام، حکومت قانون است.در این طرز حکومت، حاکمیت منحصر به خداست و قانون، فرمان خدا و حکم خداست. قانون اسلام یا فرمان خدا بر همۀ افراد و بر دولت اسلامی حکومت تام دارد.همۀ افراد، از رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) گرفته تا خلفای آن حضرت وسایر افراد، تا ابد تابع قانون هستند.»۱

بنابراین تفسیر درست از (ولایت مطلقۀ فقیه) همان «ولایت عامه» در مقابل ولایت محدوده و مقیده است که در سخنان فقیهان متقدم، بارها ذکر شده است.در واقع بحث بر سر حدود و حیطۀ اختیارات و قلمرو اعمال ولایت و محدودۀ حق حاکمیت و تصرف فقیه در امور اجتماعی مردم است.به این معنا که حوزۀ اختیارات فقیه محدود و مقید به عرصۀ خاصی مانند امر قضاوت و امور حسبی نیست؛ بلکه شامل همۀ امور می شود و در واقع رهبری سیاسی و اجتماعی را در بر می گیرد.

۱-سیدروح الله خمینی(حضرت امام «ره»)، ولایت فقیه، ص۴۵

«محمود» شهید شده است، «حسین» شهید شده است، «علی» شهید شده است، «محمد» شهید شده است»، «جمال» شهید شده است، کسی نمرده است، همه زنده اند!
خدایا: «ماندن» دشوار شده است. در غربت زمین بی یار و یاور «حضور داشتن»، خود «غیبت» است. انگار که پشتمان شکسته، زنجیر درد، دستهایمان را بسته، غم در سینه مان نشسته است. ما از نبودن آنها رنج نمی بریم، بلی از بودن خویش در «رنجیم» ما می دانیم که آنها «هستند» و ما «زنده» مرده ایم.

خدایا: خوشا به حالت که میزبان یارانمان هستی! خوشا بحالشان که میهمانت هستند! حالا فرشتگان باید برخاکشان سجده کنند که این ها «اسماء» را خوب آموخته اند.
حالا ملائک باید در اوج آسمان فریاد کشند که: «فَتَبَارَک اللَّهُ أَحْسنُ الخَْلِقِینَ» (سوره مومنون / آیه ۱۴)و تو باید در معراج انسان، دیگر بار این آیه را فروفرستی که: «إِنی جَاعِلٌ فی الأَرْضِ خَلِیفَةً» (سوره بقره / آیه ۳۰) … وه!
که چه نیکو جانشینانی! پاسداران حریم انسانیت! مجاهدان نبرد عزت! رزمندگان راه شرف! موحدان ایمان! منادیان رستگاری! مظلومان همیشه تاریخ! وه که چه نیکو جانشینانی برگزیده ای!
خدایا: یاران پرتوانمان مردانه به قلب سیاهی یورش بردند تا رویش دوباره انسان را در کویر کفر به تماشا نشینند. اما پیکر پاکشان را به تیغ تباهی دریدند.
می خواستند تا خیزش انسان را بر قله جشن گیرند، اما جلادان پایشان را بریدند. قصه توحید را باور داشتند و بر سر آن بودند که «دست به کاری زنند که غصه سرآید» اما خونریزان دستشان را شکستند.
با قلب شکافته، با پای بریده، با دست شکسته، ایستادند! یعنی که اصحاب «محمد» ایستاده می میرند. حرف می زنند یعنی که اصحاب علی «زنده» می میرند!
و حرفشان: «خدایا خمینی را قائم دار…» ستایش همگان را برانگیختند که «محمود» بودند. اندیشه ای والا داشتند که «حسین» بودند درود تو بر آنان باد!
خدایا: یادآوران ایمان بودند. چگونه از یاد ببریمشان؟ سیاهی شب به سرخی خون آنان شکافت. بازوان پرتوان انقلاب بودند. سرمایه قیام بودند خدایا می توان از یاد برد:
«علم الهدا» را، که پرچم هدایت را بر فراز قله انقلاب انسان برافراشت که دژخیمان اجنبی قصد جانش نمودند.
«فروزش» را، که خویشتن را به آتش کشید تا مشعل انقلاب فروزانتر از همیشه در راه مستضعفان را روشن نماید.
«حکیم» را، که تسلیم حکومت الهی شد، تا تباهی به زنجیر افتد و بانگ رهایی در همه آفاق شنیده شود.
«خوشنویسان» را، که تفسیر حیات را با خون خویش نوشت تا عبرت آیندگان گردد.
«بهاء الدین» را که بقای کلمه الله را به بهای خون خویش تضمین نمود.
«حاتمی» را که در اوج بخشندگی، حاتم وار به ایثار خون خود نشست. تا درخت انقلاب ایستاده بماند.
«هادی پور» را که در خط هدایت تا انتها به پیش رفت، که شهادت انتهای هدایت بود.
«دهشور» را که با مرگ خویش حیات را شوری تازه بخشید و در این ظلمتکده چونان نوری خوش درخشید.
و دیگران را که نامشان معلوم نیست. فقط می دانیم که «عبدالله» بودند و «موحد» و «رستگار».
خدایا: های و هوی بهشت را می بینیم! چه غوغایی؟ حسین به پیشواز یارانش آمده است! چه صحنه ای! فرشتگان ندا در داده اند که :«همرزمان ابراهیم»، «همراهان موسی»، «همدستان عیسی»، «همکیشان محمد»، «هم پشتان علی»، «همفکران حسین» و «همگامان خمینی» از سنگر کربلا آمده اند! چه شکوهی.
خدایا: ما با تو پیمان بسته ایم که تا پایان راه برویم و بر پیمانمان همچنان استواریم.
بهترین یارانمان، اسماعیل هایمان را به قربانگاه بردیم تا مکتب ابراهیم زنده بماند.
عزیزانمان را به میدان نبرد فرستادیم، تا فرستادگانت را یاری کنند.
پاسدارنمان را به احد روانه کردیم تا از جان محمد پاسداری نمایند. مجاهدانمان را به کربلا بردیم تا تقدیر را از سیه روزی به پیروزی بگردانند و در این راه دردها کشیدیم، رنج ها کشیدیم، اما هیچگاه مأیوس نشدیم و نخواهیم شد و اگر تمام دردهای عالم را نیز به جانمان اندازند، از پای نخواهیم نشست که «امت ابراهیم» را فقط رفتن می باید و بت شکستن، نه ماندن و برجانشستن، اما …
خدایا: اماممان! مرجعمان، فقیه مان، رهبرمان، امیدمان، اماممان، محور وحدت، باب اخوت، مظهر همت، اماممان، پیرمان، مرادمان، معلممان، اماممان!
او عصاره انسانیت معاصر است. اسطوره مقاومت است. الگوی جهاد است. مظهر ایمان است. نگهدارش!
خدایا: یاور اسلام را، امید مظلومان را، حامی مستضعفان را، چشمه سار قیام را، پاسدار قرآن را، امام را، امام را، پاس دارش!
یارانمان در تکبیر آخرین خویش به نیایش ایستادند تا برایستادن امام دعا کنند: مستجاب کن!
شهیدان یک وصیت داشتند که با خون خود نوشتند. وصیشان تویی. امام را نگه دارش!
خدایا: دشمنان انسانیت در کمین نشسته اند تا «روح تو را» نشسته ببینند. قائمش دار.
خدایا: دست آمریکا از آستین صدام بیرون آمده است، تا خون جوان های ما را بریزد و کفش آمریکا به پای «دوستان شیطان بزرگ» رفته است تا گام به گام خط امام را سر ببرند، رسوایشان ساز.
خدایا: قابیلیان در قطره قطره خون شهیدانمان به جستجوی او پرداخته اند مپسند که امیدشان به ثمر نشیند.
خدایا: نزدیک کن روزی را که بر تربت شهیدانمان این سرود را بخوانیم که:

برخیز که آتش خشم مجاهدان
در هم کشیده چهره منفور ظالمان

برخیز از جرقه خونین شاهدان
آتش گرفت پایه تخت شهنشهان

برخیز که وعده الله شد عیان
نابود شد پرچم کفر ستمگران

برخیز شد عاقبت مکذبان
عبرت برای مردم بیدار این زمان

برخیز پایه های کاخ ستمگران
لرزید از خروش و فغان موحدان

برخیز که پرچم توحید عاشقان
مهلت نداد بر ستم و جور کافران

روز زن ایرانی
تولد حضرت مادر

فارسی :
هر چند مجامع بین المللی ۸ مارس را تنها به عنوان روز زن می نامند ، اما نام زن و کلمه مقدس مادر در فرهنگ اصیل ایران اسلامی هم آغوش یاد و خاطره حضرت فاطمه زهرا (س) است
بنابراین ایرانیان با توجه به اهمیت جایگاه زن در خانواده به عنوان همسر و مادر و به پاس گرامیداشت روز تولد یگانه دختر پیامبر اعظم ، حضرت زهرا (س) این روز را به عنوان روز زن و روز مادر اعلام می دارند .

English :
Although the international societies and organizations are calling the March 8th as Mothers(Woman) day, but the beautiful name of “Women” and the holly phrase of “Mother” in the Persian ancient culture is reminding the birth date of Fatima Bint Muhammad (PBUH) in Islamic valuable tradition
Therefore, due to the high importance of Women’s place in the family who plays the role of wife and mother, and in order to celebrate the birth date of only daughter of Islamic great prophet, Muhammad (PBUH), Iranian are to celebrate this day in honor of Mother day.

عربی :
یوم المرأة عند الایرانیین المعروف أن التکتلات و التنظیمات الدولیة تعتبر الثامن مارس یوماً للمرأة. بید ان کلمة المرأة الجمیله و کلمة الام المقدسة، اقترنت و امتجزت فی الثقافة الأسلامیة الأصیله فی ایران مع احتفال بذکری السیدة فاطمة الزهرا سلام الله علیها بنت رسول الله صل الله علیه و اله وسلم.
فان الایرانیین، نظراً لاهمیة مکانة المرأة فی الأسره کزوجة و کأم و تکریماً لذکری ولادة بضعة الرسول الاعظم، السیدة الزهرا یحتفلون بهذه المناسبه “یوم المرأة” و ” یوم الام ” .

Francais :
Bien que les sociétés internationales, nomme le 8 mars entent que le jour de Mère, mais le terme merveilleux et saint de la « mère », dans la culture authentique iranienne ne sépare jamais de nom et de souvenir, Fatima(SA).
Alors les iraniens en faisant attention a la place importante des femmes dans la famille entant que Mère et Femme, annoncent ce jour pour célébrer les mères, a fin de célébrer du jour d’anniversaire de seule fille de Prophète (SAWA), Fatima (SA).

Italy :
Benché le socità internazionali chiamano il 8 marzo come giornata della donna ma il bell niìome di “donna” e l’agrifoglio parola di madre nell’antica cultura persiana ricordaci la data della nascita di Fatima (SA)
Quindi, a causa dell’ importanza del posto della donna nalla famiglia come moglie e madre e per festeggiare la data di nascita di sola figlia del grandissimo islamico profeta-muhammad (SAWA)- iraniani annunciano questo giorno come giornata della donna e di madre

خواستم در این پست از خلیجی حمایت کنم که همیشه متعلق به فارس بوده و همیشه فارسی  خواهد ماند

راستش برای ادماهایی چون ما که هنوز شهادت فرزندان کشورمان فراموشمان نشده این ادعاها اگر چه پوچ و مسخره باشد حتی به حرف هم برایمان دردناک خواهد بود و هرگز اجازه نمی دهیم حتی کسی به حرف هم ذره ای از این خاک را به نام خودش ثبت کند

خلیج فارس

ابوموسی

تنب بزرگ

تنب کوچک و خلاصه هر قسمتی که برای ما باشد برای ما خواهد ماند و ما برای اثبات این صحبت ۸ سال که نه ده سال جنگیدیم و به همه ثابت کردیم که تا پای جان برای حفظ این کشور ایستاده ایم

ما این را از پدرانما به ارث برده ایم که

همه سر به سر تن به کشتن دهیم
از آن به که کشور به دشمن دهیم

اما راستش داشتم برای مطلبی در مورد خلیج فارس وب گردی می کردم بصورت اتفاقی چشمم به مطلبی خورد که دلم نیامد ان را در وبلاگم نگذارم.

فعال سیاسی یا یک انسان عادی یا… چه فرقی می کند مهم این است که فردی نزدیک دو ماه و اندی است اعتصاب غذا کرده اما کسانی که مدعی حقوق بشر هستنند ککشان هم نمی گزد که فردی دارد گوشه کشورش برای حفظ کشورش جان می دهد..

و جالب اینجاست بعد از دوماه روزنامه های انگلیسی ناراحت از مرگ او نیستند بلکه ناراحتند که با مرگ او بحرانی بزرگ بحرین را در بر می گیرد

نمی دانم باید نام عبدالهادی الخواجه را چه گذاشت…

اما همین را می دانم که شباهت زیادی به فرزندان ما دارد .به فرزندانی که رفتند تا با مرگ خود کشور را زنده نگه دارند و خوش به حالشان.

عبدالهادی من برایت دعا می کنم

دعا می کنم بمانی و کشورت بماند..

دعا می کنم خداوند به تو و جوانانت قدرت دهد

دعا می کنم به مادرت و مادران کشورت صبر زینبی عطا کند

براستی که کربلا برای همه تکرار شدنی است …

عبدالهادی من برایت دعا می کنم تو هم برای ما طلب آمرزش کن

———————————————–

پ.ن:

آنروز …

خداوند بر تارک عرش تکیه زده، همه را جمع کرده بود تا مخلوق خود که اشرف مخلوقات است را رونمایی کند، آری او انسان بود و مایه فخر خدا… و نشست آرام، صبور و بردبار تا بیآموزد انسان را و …

علم آدم اسماء کلها… آنگاه بود که اولین استاد بشر آموزگاری را به ما آموخت و از آن پس هر آنکه به این مقام والا مفتخر می شد شغلش را همطراز انبیاء می دانستند و من اکنون می گویم که اولین آموزگار بشر حضرت حق بود، این شغل شریف را پیامبران وارثند از او…

پاسخ:

ما می توانیم زمینه های ظهور را فراهم آوریم. فراهم آوردن زمینه های ظهور، از جمله شرایط ظهور به حساب می آید، و تا زمینه ظهور فراهم نشود، حضرت مهدی ـ علیه السّلام ـ ظهور نخواهد کرد. حال باید توجه داشت که برخی از شرایط ظهور، با گذشت تاریخ و ظلم و جور انسان ها، پیشرفت علم و دانش بشری و در نتیجه آگاهی مردم دنیا و ناامید شدن مردم از نحله ها و مذهب های بشری و حکومت های مختلف فراهم می شود؛ و بایسته است برخی دیگر از آنها به دست ما انسان ها و دوستداران آن حضرت فراهم آید.

اما سؤال این است که چگونه می توان زمینه ظهور را فراهم آورد؟

برای فراهم آوردن زمینه های ظهور حضرت می توان موارد متعددی را ذکر کرد؛

. تحوّل جامعه بشری

ایجاد آگاهی و آمادگی جامعه بشری برای حقّ و حقیقت و مخالفت جدّی با ظلم و جور در یکی از زمینه های مهم برای ظهور آن حضرت است. و این مهمّ بر عهده همه ما مسلمانان و شیعیان است.

ما باید با استفاده از علم و تکنولوژی، حقایق اسلام را به گوش جهانیان برسانیم، آنها را با زیبایی های مکتب اهل بیت پیامبر ـ علیهم السّلام ـ که هماهنگ با فطرت انسانی است آشنا بسازیم؛ تا همان گونه که در احادیث آمده است، با شناخت زیبایی های مکتب اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ و مقایسه آن با سایر مکاتب و فرهنگ ها، حق را از باطل تشخیص داده، از آنها دل کنده و به حقیقت بپیوندند و آن زمان که مردم جهان با دروغگویی های حکّام هواپرست و جاه طلب آشنا بر ناتوانی آنها از سعادتمندی جامعه بشری آگاه شدند، قهراً مستأصل شده و به دنبال یک منجی مصلح بوده و خود به خود برای پذیرش حق و حقیقت آمادگی پیدا می کنند و قدر آن منجی را ارج می نهند.

اصولاً باید توجّه داشت که یکی از علل غیبت امام عصر ـ علیه السّلام ـ نیز، عدم آمادگی مردم برای پذیرش حق و حقیقت بوده است. چرا که بر اثر جهل مردم و ظلم حکّام زمان، همه ائمّه قبلی یکی پس از دیگری به شهادت رسیدند، لذا برای حفظ حجّت الهی و خالی نماندن زمین از وجود آن، دوران غیبت شروع و تا فراهم شدن زمینه ظهور ادامه خواهد داشت.

اگر برای جامعه بشری این آمادگی ها و آگاهی ها حاصل نشود، حضرت تشریف بیاورند، آن حضرت نیز مانند امامان معصوم سابق به شهادت خواهد رسید. بنابراین رشد و آگاهی عموم مردم محروم و مستضعف، می بایست به درجه ای برسد که نور وجود امام را لمس کرده، مثل پروانه گرد شمع وجود او گرد آیند. باید درجه رشد و آگاهی آنان به حدّی برسد که از مدّعیان حقوق بشر و دموکراسی، ناامید شده و همه منتظر ظهور منجی بزرگ الهی باشند.

۲٫ انقلاب و تحوّل روحی افراد

تغییر و تحوّل روحی و خودسازی و تهذیب نقش مهمی در ایجاد انقلاب بزرگ و به پیروزی رساندن آن دارد و با تحولات بیشتر در روحیه انسان ها و ساخته شدن نیروهای با صلابت می توان اذعان داشت یکی دیگر از زمینه ها فراهم آمده است. باید بدانیم که امام زمان ـ علیه السّلام ـ هم به انتظار لحظه ای است که این تحوّلات درونی در قلب و روح انسان ها به وجود آمده و به حدّ کمال خود برسد تا ظهور برای حضرت میسر شود.

چنان چه افرادی که شایستگی همراهی با حضرت را داشته باشند فراهم آیند، یکی دیگر از مقدمات ظهور مهیّا می گردد. و با خودسازی این افراد نیروی انسانی انقلاب بزرگ مهدی ـ علیه السّلام ـ تشکیل می گردد و حضرت با آن نیروها منویّات خود را به پیش می برد.

پیداست، انقلابی با آن عظمت و وسعت و رسالت سترگ، انسان ها و عوامل بزرگی را می طلبد تا قادر به پیاده کردن رسالت عظیم خود باشد؛ انسان هایی خود ساخته و از جان گذشته، فقیه، سیاستمدار، مدیر و مدبّر، مبارز و شجاع و… .

بنابراین ما با خودسازی و تهذیب و اصلاح خود می توانیم در تحول جامعه هم مؤثر بوده و در نتیجه زمینه برای ظهور حضرت بیش از پیش فراهم آید.

۳٫ انتظار سازنده

«افضل اعمال امّتی انتظار الفرج»[۱]؛ برترین اعمال امّت من امید و انتظار گشایش (کارها و گرفتاری ها به دست با کفایت حضرت مهدی ـ علیه السّلام ـ ) است.

انتظار سازنده و صحیح، مکتب انسان سازی و انقلاب است. انتظاری که برترین اعمال امّت پیامبر شمرده شده است، ریشه و اساس دو نکته مذکور (خودسازی افراد و ساختن جامعه) است. تا امید و انتظار و در نتیجه صبر و تحمّل مشکلات نباشد، انسان قادر به خودسازی و دیگرسازی نیست. انتظار به انسان امید و عشق می بخشد، توان وحوصله و حرکت و تلاش می دهد؛ در نتیجه، افراد را امیدوار، شاداب، پرتلاش و هدفمند بار می آورد؛ یعنی همان چیزی که لازمه فراهم آوردن مقدمات انقلاب بزرگ و جهانی حضرت مهدی (عج) است.

«مکتب تشیّع، همواره یک آرزوی مقدّسی را در قلب پیروان خود می پروراند؛ و آن، آرزوی ظهور حضرت حجّت ـ علیه السّلام ـ و ریشه کن کردن ظلم و ستم و سیطره عدل و داد بر این جهان است. آرزو اساسی ترین محرّک یک انسان در فعّالیّت های روزمره اوست. انسانی که آرزو و طلب و خواسته ای نداشته باشد، یک مرده متحرک است. افراد آرزوهای مختلفی دارند. مکتب تشیّع به پیروان خود تعلیم می دهد که آرزوی اصلی و اساسی آنان ظهور حضرت حجّت ـ علیه السّلام ـ باشد؛ چرا که اگر او ظهور کند، همه مشکلات رفع می گردد؛ تمام مشکلات وقتی حلّ می شود که مدینه فاضله آن حضرت به دست مبارک او پیاده شود.»[۲]

۴٫ برپایی قیام ها و انقلاب های ظلم ستیز و عدالت خواهانه

از اموری که باعث تسریع در انقلاب جهانی حضرت مهدی ـ علیه السّلام ـ شده و موجب بیداری، آگاهی … جامعه جهانی و در نتیجه فراهم آمدن زمینه ظهور می گردد قیام ها و انقلاب های اسلامی و بیدارگرایانه است. یکی از این انقلاب ها که تأثیر بسزایی در این رابطه داشته و موجب مطرح شدن اسلام و فرهنگ تشیّع در بین مردم جهان گردیده، انقلاب بزرگ ملّت ایران به رهبری بزرگ مردی از سلاله پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ می باشد. با مطالعه روایات، چنین به نظر می آید که این انقلاب، همان حرکت آگاهی بخش و زمینه ساز قیام حضرت مهدی ـ علیه السّلام ـ است؛ چنان که روایات گوناگونی که بعضی از آنها در توصیف رهبر این قیام، و بعضی در وصف مردم و قیام گران، و اینکه از چه منطقه ای و … هستند، وارد شده است.[۳]

بنابراین از وظایف و مسؤولیّت های ما است که از این انقلاب پاسداری نموده و در ترویج و پربارتر کردن آن بکوشیم، اهداف آن را زنده و در راه تحقّق آنها تلاش کنیم. تا ان شاء الله، با آگاه ساختن مردم جهان، از ظلم و ستم مستکبران، آشنایی هر چه بیشتر آنان با فرهنگ اسلام و اهل بیت و…، زمینه ظهور حضرت قائم (عج) را فراهم آوریم.

پیداست، که این امور مهمّ و سنگین، بدون داشتن قدرت و مکنت، تحت لوای یک دولت قدرتمند، امکان پذیر نیست. بنابراین می بایست، در حفظ نظام مقدس جمهوری اسلامی و به ثمر رسیدن اهداف آن، به عنوان زمینه ساز قیام حضرت مهدی ـ عجل الله تعالی فرجه الشریف- تلاش همه جانبه کرد.

بیان ضرورت تشکیل حکومت اسلامی، بدون اشاره به اهداف چنین حکومتی، بیانی ناقص و نارسا خواهد بود. به همین دلیل، قصد داریم در چند پست، به بیان این اهداف از نگاه قرآن و سنت بپردازیم:

در گام نخست، به مهم ترین منبع نظریه پردازی اسلام یعنی قرآن کریم، مراجعه و پاسخ سؤال خود را جستجو می کنیم.  در «آیه ی ۲۱ سوره ی حج» در وصف مؤمنان آمده است: «اَلَّذینَ اِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الاَرْضِ اَقامُوا الصَّلوةَ وَ آتَوُ ا الزَّکاةَ وَ اَمَروُا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَو عَنِ الْمُنْکَرِ»

یعنی: مؤمنان کسانی هستند که هر گاه در زمین به آنها قدرت بخشیدیم نماز را بپا می‏دارند و زکات را ادا می‏کنند و امر به معروف و نهی از منکر می‏نمایند.

مرحوم علامه طباطبایی(رحمه الله) در تفسیر المیزان در بیان عبارت «اِنْ مَکَّنَّاهُمْ» می فرماید: «منظور از تمکن در ارض، قدرت بخشیدن به آنهاست که هر چه را از امور مربوط به زندگی اراده کنند انجام دهند، بی آنکه کسی مانع آنها گردد.»
واضح است که توانایی انجام هر کاری، فقط در صورت تشکیل حکومت، امکان پذیر خواهد بود و این مطلب در تفسیر قرطبی -که از تفاسیر اهل سنت است- با صراحت بیشتری آمده است، چراکه جمله ی «اَلَّذینَ اِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الْاَرْضِ» را به معنای «امرا و صاحبان حکومت» تفسیر کرده است.

بنابراین می توان براساس این آیه، اهداف تشکیل حکومت اسلامی را این چنین بیان کرد:

۱- برپایی نماز (به عنوان مظهر ارتباط با خالق و خودسازی)

۲- ادای زکات (با هدف ایجاد عدالت اجتماعی)

۳- امر به معروف (با هدف گسترش نیکی ها در جامعه)

۴- نهی از منکر (با هدف منع جامعه از گسترش پلیدی ها)

باتشکر از: leader.mihanblog

با ولایت تا شهادت

کار مادر بود